ایرانِ ۲۰۲۶ در آیینهٔ «اکونومیست»؛ وزنِ تمدنی در برابر واقعیتِ اقتصادی

همه از ورود ایران به بازی جهانی می‌گویند؛ اما یک عدد داستان دیگری دارد. ویژه‌نامه جهان پیش‌رو دوهزار و بیست و شش اکونومیست؛ نام ایران روی جلد نیست، اما در متن هست. سردبیر منطقه سناریوی میانی را چنین دید: مذاکراتی که به جایی نمی‌رسد، نه جنگ و نه صلح. سهم ایران از کل تجارت خارجی چین در دوهزار و بیست و چهار، تنها صفر ممیز صفر دو درصد بود. واقعیت بازار: دلار آزاد حدود صد و هشتاد و هفت هزار تومان و سکه امامی نزدیک صد و هشتاد و سه میلیون. تورم بسته به مرجع فرق دارد؛ مرکز آمار نزدیک هشتاد و نه درصد و بانک مرکزی حدود پنجاه و هشت درصد. صندوق بین‌المللی پول برای دوهزار و بیست و شش، انقباض حدود شش درصدی اقتصاد ایران را پیش‌بینی کرد. عضویت در بریکس و شانگهای بیشتر نمادین بوده تا اهرمی واقعی برای اقتصاد ایران. چین بزرگ‌ترین خریدار نفت ایران است؛ روزانه نزدیک یک و سی و هشت صدم میلیون بشکه در دوهزار و بیست و پنج. اما خریدار غول‌های دولتی نیستند؛ پالایشگاه‌های کوچک شاندونگ، با تخفیف هشت تا ده دلار زیر برنت. کریدور شمال به جنوب جان گرفت؛ ترافیک بار در چهار ماه نخست امسال حدود هشتاد و هفت درصد رشد کرد. اما سایه مکانیسم ماشه سنگین است؛ از سپتامبر گذشته فشار روانی بر بازار ارز بازگشته. پس ایران کدام است: قدرت در حال ظهور، قدرت رو به افول، یا کارت غیرقابل پیش‌بینی؟ چه چیزی را رصد کنیم: مذاکرات، صادرات نفت، روند دلار و تورم، و کریدور شمال به جنوب. تحلیل کامل این ویدیو در وب‌سایت سهمینو؛ به‌نظر شما ایران قدرت در حال ظهور است یا کارت غیرقابل پیش‌بینی؟ کامنت بذارید.